Viyana'dayım....(!)

Viyanadayım ! !
Binbir anılarımı ve kendimi bıRakıp geldiğim ,sokaklarda bir basıma dolaştığım,ağladıgımda üzgünlüğümü gözyaşlarımla dile getiremediğim ve gitgide büyüyerek bir kadın olmamı sağlayan,o şa şalı görünen fakat aslında butun pislikleri her an ,aniden karsına cıkaran,insanlarla mefaat ugruna yakınlastığın buna mecbur bırakan o hayatın tam göbeğindeki ışıksız,ıssız ve soğuk sehirdeyim.....

Pişmanlık,pişmanlık ... Gün geçtikçe ayrı bir pişmanlık ,
gün geçtikçe büyüyen ve artan pişmanlık... Uzaktayken sevdiklerine bir elini uzatamadığın hayatta HOŞGELDİN !!! Hayat mı bu bilinmez? Belkide ayrı bir gezegen bilinmez .Bizimkisi işte gelecek uğruna sarf edilen bir çaba ; değicek mi ki buna? buda bilinmez.Alışmısım gözyaşlarım aktığında yanımda biri olup ,elini yüzüme getirip; gözyaslarımı hafifce silmesine
alışmışım ev sıcaklıgını hissedip bir sıcak çorba içmeye

Henüz 20 yaşındayım ve birden yaşıtlarımın yaptıklarını değilde ay sonu hesapları yapıp kendime yemek pişirip;
- "ÇOK ŞÜKÜR BUGUNDE KARNIMI DOYURABILDIM" demek için çokta erken değilmi?
Malesef erken oldugunu bildiğim halde bunu istedim,malesef kendi kararlarımla ailemden bu imkanları talep ettim, malesef kendi kendime herseyi yaptım kendi kendime geçmişimden,dostlarımdan,arkadaşlarımdan vazgectim ve yine malesefki kendi kendime ailemden bile yabancılastım...


Bütün bunları yaşayıp hayattan soğumak içinn çokta erken olmadı mı sizce?Gelecek eskisi gbi ilgimi çekmez oldu.Değiştirdi beni Viyana hemde cooook.... o çocuksu halimi özledim.hemde çoook... Bukadar olaylara,insanlara soguk olmak istemezdim.temiz yüreğimin yanında katı bir tarafım oldu ...katıksızlıgım tamAmen yok oldu.... !!!