Yapayanız geldiğim bu koca şehir beni git gide içine çekmeye başladı... Boguluyorum sanki güngeçtikçe...
Elimden bişey gelmiyor kendim için. Hedefsiz olmamama rağmen git gide kendimi hedefsiz hissediyorum git gide... İçimde hayata yenilmişlik hiissi geliyor.Aslında buna izin vermek istemiyorum bi yandan..kimsenin ağzına sakız olmak istemiyorum ..artıK YETER ... başladığım herseyin yarım kalması beni artık geleceğe dair umutsuzlastırdııı ve git gidee ölümü bekler oldum... hayaller umutlar yok oldu sanki hepsi bir günde çöpe gitti... Napsam napsam diye düşünür oldum her geçen gün...Eskiye geçmişe ve anılarıma olan özlemimi dile getirmeyeee korkar oldum... açık sözlülüğümde yavaş yavaş kendini kaybediyor bu soguk sehirde... Geceleri üşür oldum benki kar yağdıgında t-shirtle sokaklarda hiç üşümeden gezerdim bilirdimki üşüdüğümde kolunun altına alabilcek bir babam,bir annem vardı veya enazından bir sevgilim oda olmasa dostlarım vardı.Şimdi ise kaloriferi yanan bi odada yanızlıktan üşür oldum....
garip bi hiss işte bizimkisi ... nereye ait olduğunu bilememe belkide veya ikilemde olma diyelim..Bir sürü yeni insan ve yeni başlayan arkadaşlıklar ,dostluklar ... Hayatın tam göbeğine benim gibi gönderilmiş hayatlar..aynı duygular hissettiklerimiz bi çaresizlik,bi ikilemmm ... özgürdük burda bu bizi avutmaya yeten tek teselli ... isteklerimize karışanın olmaması ve kendimizden başkasının bizim adımıza karar vermemesi...Aslında kükreyen bir babanın bile o an verdiği öğüdün kıymetini gurbete düşen bizlerden başkası anlayamaz önemini.o an kızarsınız,bağırırsınız belkide küsersiniz ona ama aslında bu sadece sizin içindir.bilemez kimse baba evinde el yapımı sıcak bir çorbanın lezzetini... gurbette yaşamayan anlamazki ne anlatmaya çalıştıgımı... bir "Merhaba kızım nasılsın?" diye açılan telefonun nekdr duygulandırdıgını... yanlarındayken dışarı çıktıgınızda size açılan telefonu yanıtlamadan once içinizden bir sitemle " ayy gene babam/annem arıyor eve gel dicek kesin offf " dersiniz o telefonları bile özler oldum...
Bu bi bunalım anı yazısı gibi gelir ilk okudugunuzda aslında bu geç kalmış bir itiraftır kendime... özlemimi dile getirmeye korktugum anlardan biri gibi 1 bucuk senedir kendime itiraf etmeye korktugum şeyler bunlar.Dilim susar ellerim ise yüreğimin sekreterliğini yapar şimdilerde...Garip bir duygudur bu gurbette yaşamayan bilemez...!!!
garip bi hiss işte bizimkisi ... nereye ait olduğunu bilememe belkide veya ikilemde olma diyelim..Bir sürü yeni insan ve yeni başlayan arkadaşlıklar ,dostluklar ... Hayatın tam göbeğine benim gibi gönderilmiş hayatlar..aynı duygular hissettiklerimiz bi çaresizlik,bi ikilemmm ... özgürdük burda bu bizi avutmaya yeten tek teselli ... isteklerimize karışanın olmaması ve kendimizden başkasının bizim adımıza karar vermemesi...Aslında kükreyen bir babanın bile o an verdiği öğüdün kıymetini gurbete düşen bizlerden başkası anlayamaz önemini.o an kızarsınız,bağırırsınız belkide küsersiniz ona ama aslında bu sadece sizin içindir.bilemez kimse baba evinde el yapımı sıcak bir çorbanın lezzetini... gurbette yaşamayan anlamazki ne anlatmaya çalıştıgımı... bir "Merhaba kızım nasılsın?" diye açılan telefonun nekdr duygulandırdıgını... yanlarındayken dışarı çıktıgınızda size açılan telefonu yanıtlamadan once içinizden bir sitemle " ayy gene babam/annem arıyor eve gel dicek kesin offf " dersiniz o telefonları bile özler oldum...
Bu bi bunalım anı yazısı gibi gelir ilk okudugunuzda aslında bu geç kalmış bir itiraftır kendime... özlemimi dile getirmeye korktugum anlardan biri gibi 1 bucuk senedir kendime itiraf etmeye korktugum şeyler bunlar.Dilim susar ellerim ise yüreğimin sekreterliğini yapar şimdilerde...Garip bir duygudur bu gurbette yaşamayan bilemez...!!!
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder
Not: Yalnızca bu blogun üyesi yorum gönderebilir.