Zamansız gelen herşey zamansız bir ben daha alıo benden..
yoruldum,yorgunum hep hayatıma giren o belirsiz duygudan sıkıldım.
Yok olsa hiç gelmese geri ,hiç hatırlatmasa kendini...
aniden onu hatırlatan bi şarkı çalı veriyor kulağımda veya kapı aralığından süzülen bir koku,hemen giri veriyor bütün benliğime ...
İstemiyorum bıktım desemde,kendimi şartlasamda "unut,hatırlama " emir kiplerine olmuyor olmuyor bütün canı yakan herşey içime giri veriyor acısıyla..
Bazen diyorum ki geçmişin üstünü toprakla kapa,tertemiz bembeyaz bi elbise giy ve yepyeni bi hayata başla,bazende suratımda buruk bi gülümseme ve geçmişimi özler gibi bi ruh haline kapılarak hatırlayı verıyorum herşeyi...geçmişteki ruh halimi özlüyorum...
Şimdilerde ruhum yorgun,kendini sürekli motive etmeye çalışan bir karakter taşıyorum bedenimde.Ama karakter ruhun yardımıyla toparlanabilir ama ruhu kim toparlıcak bugünlerde? Hayatın rutinliği ve universite stresiyle bastırılmış duygular..
Sorunsuz giden hayatıma sorun olmaktan başka ani belirsizliklerin neki bende bırktığı iz?
Gene zamana mı umut bağlamalı?gene ona mı güvenmeli? bu kaçıncı umut bağlayış?gene yanılmalımı?gene mi üzülmeli?genemi ağlamalı?gene mi yazmalı? gene mi inkar etmeli herşeyi yokse gene mi görmeli gerçekleri???
Gözlerimi kapadımm bütün karanlığa !!
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder
Not: Yalnızca bu blogun üyesi yorum gönderebilir.